شرح احوال مختصر حضرت حافظ حکیم نورالدین رضی الله عنه اولین خلیفه امام مهدی و حضرت مسیح موعود علیه السلام
(نوشته مرحوم چودری علی محمد بی.اِی، بی.تی)
از مطالعه شجره نسب خانواده حضرت خلیفة المسیح الاول، من دریافتم که او از نسل حضرت عمر، دومین جانشین حضرت پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم بوده است. مولوی نورالدین کوچکترین فرزند حافظ غلام رسول از بِهرا، شاهپور بخش (سرگودها) بود. این خانواده تعداد زیادی از دانشمندان را به جامعه تحویل داده است و یازده نسل گذشته این خانواده ‘حُفاظ’ بودهاند که قرآن کریم را نسل به نسل حفظ کردهاند تا به حضرت حافظ مولوی نورالدین رسیده است. این افتخار به حضرت مولوی صاحب تعلق دارد که او در طول سفر یک ماهه شانزده جز از قرآن کریم را حفظ کرد. او ترجمه اردوی قرآن کریم را نیز فرا گرفت، که در آن روزگاران نمونهای نادر بود، زمانی که ترجمه قرآن کریم توسط علمای جاهل تقریباً به عنوان کفر تلقی میشد.
در سن ده سالگی، دانش عملی خوبی از سه مهارت اساسی (خواندن، نوشتن و حساب کردن) را به دست آورد و همچنین دایره واژگان مناسبی از زبانهای فارسی و عربی داشت.
در حالی که در لاهور بود، نورالدین جوان به دیفتری دچار شد، بیماری که گاهی اوقات کشنده است، اما این پسر توسط حکیم غلام دستگیر از سعید میتا، لاهور، از بیماری خود شفا یافت. واقعه بهبودی او، نورالدین جوان را از کاربرد ‘طب’ (علوم پزشکی) به عنوان حرفهای انسانی که به طبیعت کمک میکند تا رنج انسانی را کاهش دهد، تشویق نمود. با پیشنهاد یکی از همکلاسیهایش مبنی بر اینکه رامپور در یو.پی. (هند) بهترین مکان برای کسب تحصیلات عالی است، گروهی متشکل از سه دانشآموز تصمیم گرفتند به رامپور بروند. چه سهگانهای از دوستان جوان که سفری طولانی و دشوار را پیاده برای جستجوی دانش در قسمت دورافتادهای از کشور آغاز کردند.
پس از اقامت چند ماهه در رامپور، قهرمان جوان ما، نورالدین، برای تحصیل ‘طب’ نزد حکیم حسین علی، برترین پزشک یو.پی. به لکهنو رفت. مولوی نورالدین به خانه حکیم صاحب رفت و وارد اتاق مجهزی شد که در آن حکیم صاحب با برخی دوستان صحبت میکرد. به محض ورود مولوی صاحب به سالن، او با صدای بلند السلام علیکم گفت. مولوی صاحب از حکیم درخواست کرد که به او ‘طب یونانی’ آموزش دهد. پس از بحث کوتاهی، حکیم صاحب موافقت کرد تا طبابت را به این جوان مشتاق یادگیری تدریس کند.
از لکهنو، مولوی صاحب تصمیم گرفت به حجاز برود، جایی که میتوانست دانش خود را درباره حدیث و همچنین قرآن کریم تکمیل کند. او چندین سال در شهرهای مقدس مکه و مدینه اقامت کرد و از جمعیت دانشمندانی چون حضرت شاه عبدالغنی از مدینه بهره برد. پس از تکمیل تحصیلات خود در قرآن و حدیث، حضرت مولوی صاحب به عنوان یک دانشمند بزرگ اسلامی به هند بازگشت. اکنون او مردی کامل بود که بخش زیادی از جهان را دیده بود. شهرت او به عنوان یک دانشمند دانا و پزشک برجسته به دوردستها شیوع یافته بود.
انتصاب او به عنوان پزشک سلطنتی برای مهاراجه جامو و کشمیر
در سال ۱۸۷۶م، لالا ماترا داس، همسایه هندوی حضرت مولوی صاحب در بِهرا، افسر ارشد در بخش پلیس جامو و کشمیر، متأسفانه به سل گرفتار شد و مجبور شد برای مرخصی استعلاجی به بِهرا بیاید. او مدتی تحت درمان حضرت مولوی صاحب بود. به تدریج او شروع به بهبودی کرد تا اینکه کاملاً از این بیماری خطرناک بهبود یافت و به کشمیر بازگشت تا دوباره به خدمت ملحق شود. دیوان کرپا رام، نخست وزیر جامو و کشمیر، زمانی از پیند دادان خان در پنجاب عبور کرد و از بهبودی لالا ماترا داس به دست پزشک برجسته مولوی نورالدین شنید. دیوان تمام واقعه را به مهاراجا رنبیر سینگ گزارش داد که بلافاصله با دعوت از پزشک بزرگ بِهرا به کشمیر موافقت کرد. لالا ماترا داس مأمور شد که به دیدار حکیم بزرگ برود و او را به عنوان پزشک سلطنتی به جامو همراهی کند. حضرت مولوی صاحب این سمت را پذیرفت.
مهاراجا احترام زیادی برای پزشک معروف قائل بود. طی اقامت خود، حضرت مولوی صاحب ادامه داد تا مسلمانان دولت را با دانش خود در دین اسلام و تجربهاش به عنوان ‘طبیب’ بزرگ بهرهمند کند. حضرت مولوی صاحب از اعتماد کامل مهاراجا برخوردار بود و با او بسیار دوستانه رفتار میکرد.
دعوت از رهبران ادیان اصلی جهان
حضرت میرزا غلام احمد از قادیان، گورداسپور، پنجاب، به فرمان خداوند قادر به عنوان احیاگر و اصلاحگر اسلام اعلام دعوت کرد تا تمامی شخصیتهای مذهبی برجسته به قادیان بیایند، یک سال در آنجا اقامت کنند و نشانههایی را که حقانیت اسلام را ثابت میکنند، شاهد باشند. در صورتی که طی آن سال هیچ نشانهای توسط دعویکننده نشان داده نشود، او قانوناً موظف به پرداخت ۲۰۰۰۰ روپیه در ماه (و دو هزار و چهارصد در سال) به عنوان غرامت خواهد بود.
نامههای ثبتشده به تمامی رهبران ادیان اصلی در آسیا، اروپا و آمریکا فرستاده شدند و یک نسخه از دعوتنامه باشکوه به دست نخست وزیر دولت جامو و کشمیر رسید که آن را برای مطالعه به حضرت مولوی صاحب فرستاد. به محض اینکه مولانا نامه را خواند، شادیاش بیکران شد. او بلافاصله ترتیباتی برای سفر به قادیان و دیدن چهره مدعی بزرگی انجام داد که جرأت فرستادن چنین دعوتنامه عجیبی به رهبران مذهبی جهان داشت. او در مارس ۱۸۸۸ به قادیان سفر کرد. حضرت مولوی صاحب با چشم باطنی خود نشانههایی را که مخصوص مردان مقدس خداوند است، در وجود حضرت میرزا غلام احمد قادیانی تشخیص داد و در پرتو سنتهای پیامبر اکرم، کاملاً متقاعد شد که مدعی شخص مناسبی است که توسط خداوند قادر برای درمان بیماریهایی که اسلام را در آن روزهای پرآشوب احاطه کرده بود، انتخاب شده است. او بلافاصله کاملاً متقاعد شد که مردی را یافته است که قرار بود اسلام را در برابر حملات دشمنان دفاع کند.
مولوی صاحب از حضرت میرزا غلام احمد قادیانی درخواست کرد تا بیعتش را بپذیرد، اما حضرت پاسخ دادند که هنوز برای انجام چنین کاری اجازهای دریافت نکردهاند. پس از خداحافظی از حضرت میرزا صاحب، مولوی صاحب به جامو بازگشت.
هرچند که مولانا پزشک دادگاه بود، اما او همچنین با تمام قلب برای ارتقای مسلمانان محروم در دولت جامو و کشمیر کار میکرد. وضعیت آنها بیشتر از چهارپایان بیزبان نبود که توسط اقلیت حاکم – دوگراها – برای کارهای پست استفاده میشدند. از نظر مالی آنها فلج بودند و در دولت وسیع ۸۰،۰۰۰ مایل مربعی که شامل ۲،۵۰،۰۰۰ نفر بود، هیچ مقام دادگاه مسلمانی وجود نداشت.
مولانا تمایل شدیدی داشت تا نور قرآن کریم را، هر جا که باشد و هر زمانی که میتواند، به هر کسی که با او در تماس باشد، گسترش دهد. پس از حضور در دادگاه، او درسهای قرآن کریم را در صبحها و شبها ترتیب میداد و همچنین به عموم مردم برای درمان رسیدگی میکرد و داروی رایگان به همه توزیع میکرد.
مهاراجا رنبیر سینگ در تاریخ ۱۲ سپتامبر ۱۸۸۵ درگذشت و پسر بزرگترش پرتاپ سینگ جانشین او شد. اما به زودی بین سه برادر، پرتاپ سینگ، امر سینگ و رام سینگ، اختلاف برخاست. بزرگترین برادر برای مدتی کنارهگیری کرد و شورای نگهبانی با دو پرنس جوانتر به عنوان اعضای فعال تشکیل شد. دو عضو دیگر باگ رام و راجا سوراج کول از لاهور بودند. دو نفر آخر کینهای علیه مولانا داشتند. آنها توطئه کردند تا حضرت مولانا را به هر قیمتی اخراج کنند.
از آنجایی که راجا امر سینگ و رام سینگ، مولانا را بسیار احترام میگذاشتند و روابط صمیمی با او داشتند، مهاراجا پرتاپ سینگ از مولانا بسیار ناراضی بود.
مولانا که از توطئههای دربار بیخبر بود، به تدریس قرآن کریم به هر دو برادر ادامه داد. راجا امر سینگ نیمی از قرآن شریف را با ترجمه خواند و راجا رام سینگ، جوانترین و فرمانده کل نیروهای دولت، تمام آن را خواند. علاوه بر این، او به گونهای عمیق تحت تأثیر زیباییهای قرآن و تعالیم اسلامی قرار گرفت که تقریباً قلباً مسلمان شده بود.
او مردی جوان و بسیار جسور بود و با دولتهای مسلمان همسایه در اطراف کشمیر نامهنگاری کرد و خواستار ایجاد اتحادیهای با آنها برای براندازی یوغ بریتانیایی و اعلام استقلال کشمیر شد.
به نحوی، طرح فاش شد. بریتانیاییها و مهاراجا بسیار نگران شدند و راجا رام سینگ را مسموم کردند و بدین ترتیب خود را از خطر نجات دادند. برای دستیابی به اهداف خود، رام سینگ در نقاط استراتژیک مختلف کشمیر، چندین قلعه نظامی ساخت.
با رفع مانع اصلی در راه خود، مهاراجا در خشم خود مولانا نورالدین را از خدمات دولتی برکنار کرد. او دستور داد تا مولانا ظرف ۴۸ ساعت دولت را ترک کند که او نیز این کار را انجام داد. او ۱۶ سال در دادگاه حضور داشت.
حضرت مولوی صاحب در بِهرا این طبیب بزرگ (پزشک) اکنون تصمیم گرفت تا یک بیمارستان بزرگ در بِهرا احداث کند تا مردم محله بتوانند از تجربه گسترده او بهرهمند شوند. پس از آن، او برای خرید چوب و سایر مصالح ساختمانی بیمارستان به لاهور رفت، اما فرشتگان خدا برای این حکیم دانشمند برنامهای متفاوت در نظر داشتند.
دانشمند و پزشک برجسته مولوی نورالدین به قادیان مهاجرت میکند
شخصیت جذاب حضرت مسیح موعود علیه السلام جاذبهای برای پیروانش از دور و نزدیک بود، که مشتاق بودند همیشه در قادیان حضور داشته باشند و به سخنان معنوی استاد خود (سلام و صلوات الله علیه) گوش دهند. آنها به طور مکرر به قادیان سفر میکردند، برخی از آنها برای هفتهها و ماهها در جمع مبارک حضرت مسیح موعود علیه السلام اقامت داشتند. اما اولین و مهمترین این افراد ارزشمند، که به طور دائم در قادیان ساکن شد و هرگز به فکر بازگشت به زادگاه خود نبود، دانشمند و پزشک بزرگ، مولوی نورالدین از بِهرا بود. پس از بازنشستگی از خدمت مهاراجا جامو و کشمیر، او تصمیم گرفت یک بیمارستان بزرگ در بِهرا بسازد و هزاران روپیه برای طرح اولیه آن هزینه کرد. او برای خرید برخی از مصالح ساختمانی به لاهور رفت. در آنجا او تصمیم گرفت به قادیان که فقط ۷۰ مایل از لاهور فاصله داشت، سر بزند. او یک کالسکه از باتالا به قادیان برای سفر برگشت اجاره کرد. او با حضرت مسیح موعود (علیه الصلوة والسلام) ملاقات داشت. طی گفتگو، حضرت مسیح موعود پرسید: «شما الان آزاد هستید؟» مولوی صاحب پاسخ داد: «بله» و سپس به صاحب کالسکه مرخص کرد که برگردد زیرا قصد نداشت در یکی دو روز به عقب برگردد. روز بعد حضرت مسیح موعود علیه السلام از او خواست یکی از همسرانش را به قادیان فرابخواند. مولوی صاحب به همسر خود نامه نوشت تا به قادیان بیاید و ساخت بیمارستان را متوقف کرد. چند روز بعد حضرت مسیح موعود علیه السلام از مولوی صاحب خواست کتابخانهاش را به قادیان منتقل کند. همسر دوم او نیز به زودی به او پیوست. حضرت مولوی صاحب اکنون واقعاً در قادیان ساکن شد و هرگز به فکر بازگشت به شهر مادری خود نبود. وحی حضرت مسیح موعود علیه السلام در مورد مهاجرت حضرت مولوی صاحب به قادیان، تصمیم او را برای عدم بازگشت به خانه (بِهرا) تقویت کرد.
خدمات حضرت مولوی صاحب در راه اسلام و قرآن کریم و حضرت پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم
انتشار کتاب «فصلالخطاب» در سال ۱۸۹۸م
مناسبت نگارش «فصلالخطاب» ناشی از واقعهای بود که هرچند جزئی، اما بسیار مهم از آب درآمد. در بِهرا، یک حافظ در آستانه تعمید توسط مسیحیان قرار داشت. حضرت مولوی صاحب از حافظ صاحب خواست تا او را به کشیش مسیحی در پیند دادان خان ببرد. کشیش قول داد که اعتراضات را به مولوی صاحب در جامو بفرستد. حضرت مولوی صاحب به حافظ صاحب گفت که تا زمانی که پاسخهای اعتراضات کشیش را دریافت نکرده، تعمید نپذیرد. حافظ صاحب این کار را کرد و از پاسخها راضی شد. حافظ از سرنوشت ارتداد نجات یافت. این کتاب شامل ردّ تمامی اعتراضاتی است که آقای پیند دادان خان علیه اسلام وارد کرده بود. دو جلد اول کتاب در چاپخانه مولوی عبدالواحد در دهلی در سال ۱۸۸۸م منتشر شد. دو جلد دیگر در سال ۱۹۰۶م چاپ شدند.
یکی دیگر از کتابهایی که حضرت مولوی صاحب نوشت، «تصدیق براهین احمدیه» بود. پندیت لکه رام از پیشاور کتابی به نام «تکذیب براهین احمدیه» منتشر کرد. در «تصدیق براهین احمدیه»، او دلایلی را که توسط پندیت لکه رام ارائه شده بود، رد کرد. این کتاب در سال ۱۸۹۰م منتشر شد. حضرت مولوی صاحب مینویسد که تدوین این کتابها برای او فواید بسیاری داشت که باید خداوند را ستایش کرد.
شخصی به نام عبدالغفور، ساکن گره شنکر، منطقه هوشیارپور، تحت تأثیر پیروان پندیت دیانند قرار گرفت، که منتقدان فعال سناتن درم و همچنین اسلام بودند. عبدالغفور به طور مداوم با دوستان و همکاران آریا سماج خود همراه بود. تحت تأثیر شوم آنها، عبدالغفور نسبت به حقیت اسلام و پیامبر بزرگ آن صلی الله علیه و آله و سلم دچار تردیدهایی شد و در سال ۱۹۰۳م دین اسلام را ترک کرد و عضو آریا سماج شد. او خود را دارمپال نامید. او همچنین کتابی با عنوان «ترک اسلام» نوشت. حضرت مولوی نورالدین با نوشتن کتابی به نام «نورالدین» به تمامی اعتراضات او علیه اسلام پاسخ داد. نسخه دستنویس کتاب توسط مفتی محمد صادق صاحب پس از نماز عصر یا در طول پیادهرویهای صبحگاهی به حضرت مسیح موعود و مهدی خوانده شد. کتاب در فوریه ۱۹۰۴ منتشر شد.
سفر اول من به قادیان
به خوششانسی من (نویسنده این مقاله) توسط برادر بزرگترم، نعمت الله گوهر، برای ادامه تحصیل به عنوان یک دانشآموز احمدی به قادیان فرستاده شدم تا در مدرسه عالی تعلیمالاسلام تحصیل کنم. من قادیان را کاملاً متفاوت از مکانهایی که جای دیگر دیده بودم یافتم. قادیان بهشتی از صلح بود، جایی که هرگز زبان ناپاک شنیده نمیشد. همه مردم، جوان و پیر، در جوی غرق در نیکی، تقوا و معنویت زندگی میکردند. نمازهای پنجگانه به طور منظم به علاوه نماز نیمهشب، که دستور روز بود، انجام میشد. حضرت مسیح موعود (علیه الصلوة والسلام) شخصیت مرکزی بود، که سخنانش با دقت شنیده میشد و توسط نویسندگان سریع یادداشت میشد. حضرت مسیح موعود نمازهای روزانه خود را با جماعت اقامه میکرد و قبل یا بعد از نماز با حضار صحبت میکرد، و با این حال شخصیت دیگری در قادیان بود که بیشتر وقت خود را در دید عموم سپری میکرد. از صبح تا شب در کارهای مختلف مشغول بود. این حضرت مولوی نورالدین بود که روزش را با دادن درسهای قرآن کریم به خانمهای جمعشده در خانهاش شروع میکرد. سپس به عیادت بیماران میرفت و داروهای لازم را از کلینیک خودش تجویز میکرد. او هرگز هزینهای برای عیادت بیماران دریافت نمیکرد.
پس از رسیدگی به بیماران، او با مهمانان یا افراد جدیدی که به قادیان آمده بودند، صحبت میکرد. در شب، او درسهای روزانه قرآن کریم را میداد که افراد برجسته و عادی، جوان و پیر در آن شرکت میکردند. این مؤسسه آموزشی بسیار مفیدی بود که در قادیان رواج داشت. من سعادت داشتم که از اوت ۱۹۰۷ تا مارس ۱۹۱۳ در جمع حضرت مولوی صاحب بودم. بخش زیادی از وقت خود را در چنین جمعیت معنوی و مبارکی صرف کردم. اغلب فرصت دیدار او را از نزدیک داشتم.
انتخاب حضرت مولوی صاحب به عنوان خلیفه حضرت مسیح موعود
خبر دردناک درگذشت حضرت مسیح موعود و مهدی در لاهور (ساختمانهای احمدیه) در ۲۶ می ۱۹۰۸، در قبل از ظهر به قادیان رسید که موجی از غم و اندوه را در قلب همه احمدیها ایجاد کرد. تقریباً تمام احمدیهای قادیان برای نماز عصر در مسجد مبارک جمع شدند. ما نماز خود را با گریهها، آهها و نالهها به جا آوردیم. تمام قلبها با غم و اندوه از درگذشت ناگهانی و غمانگیز رهبر معنوی ما مملو بود. تمام احمدیها احساس یتیمی میکردند.
در شب ۲۶ و ۲۷می ۱۹۰۸، تابوت بر روی یک تختخواب که با بامبو بسته شده بود، قرار داده شد و توسط وفاداران از باتالا به قادیان حمل شد. تابوت در اتاقی در باغ میرزا سلطان احمد برای بازدید عمومی قرار گرفت. تمامی اعضای برجسته لاهور، امریتسار، باتالا در مراسم تشییع جنازه به قادیان آمدند. از مهمانان غمگین در خانه نواب محمد علی خان پذیرایی شد. در این مناسبت، خواجه کمالالدین برخاست و سخنرانی بسیار احساسبرانگیزی انجام داد که مخاطبان را به گریه واداشت.
او گفت: «خداوند یک هشداردهنده را فرستاد تا مردم جهان را به مسیر درست راهنمایی کند. او مردم را فراخواند تا از او پیروی کنند. ما به فراخوان او پاسخ دادیم و دور او جمع شدیم. اما اکنون او دیگر در میان ما نیست. حالا سؤال این است که ما باید چه کنیم». برای چند لحظه سکوت مرگباری برقرار بود. شیخ رحمتالله از لاهور، یخ سکوت را شکست و پیشنهاد کرد که به سراغ مرد پیر و دانای میان ما برویم تا رهبری جماعت را بپذیرد.
پس از توافق بر حضرت مولوی نورالدین به عنوان مناسبترین فرد برای مقام خلیفه، تمام گروه به خانه مولانا صاحب رفتند و با درخواستی به او نزدیک شدند که ممکن است رضایت دهد تا مقام خلیفه را بپذیرد. حضرت مولوی صاحب پاسخ داد که قبل از هر پاسخی دوست دارد نماز نافلهای بخواند. او در همان جا وضو گرفت و به اتاق خصوصی خود رفت. پس از نماز، بیرون آمد و به مخاطبان گفت که به باغ بروند، جایی که بدن مقدس استاد محبوبشان در صلح ابدی دراز کشیده بود.
سخنرانی مولانا در باغ
حضرت مولوی صاحب برخاست و به مخاطبان خطاب کرد که هرگز قصد رهبری جماعت را نداشته است. او گفت: «در خانواده حضرت مسیح موعود سه نفر وجود دارند که میتوانند این مسئولیت را بر عهده بگیرند. ۱. میر ناصر نواب، پدرزن مسیح موعود. ۲. صاحبزاده میرزا محمود احمد، پسر بزرگ مسیح موعود. ۳. نواب محمد علی خان، داماد مسیح موعود. علاوه بر اینها، سید حمید شاه از سیالکوت و مولوی غلام حسن خان از پیشاور ممکن است مورد توجه قرار گیرند. برای حفظ وحدت جماعت در ایمان، من میتوانم تا این حد بگویم که اگر شما با امت الحفیظ (جوانترین دختر حضرت مسیح موعود که در آن زمان سه سال داشت) بیعت کنید، من نیز به دنبال شما خواهم آمد. اما اگر میخواهید من رهبر شما باشم، باید به فرمانهای من کاملاً تسلیم شوید.»
تمام حضار گفتند: «آره، آره، ما حتماً این کار را انجام خواهیم داد». سپس تمام افراد حاضر (۱۲۰۰ نفر) با خلیفه جدید بیعت کردند.
تنش در حال شکلگیری
به زودی پس از انتخاب خلیفه، اعضای لاهور از انجمن صدر احمدیه، قادیان، متوجه شدند که آنها با عدم اعمال محدودیت بر اختیارات خلیفه اشتباه کردهاند، زیرا آنها فکر میکردند میتوانند دخالتهای مولوی صاحب را در طول عمرش، که به نظر آنها خیلی طولانی نخواهد بود، با صبر تحمل کنند. اما آنها به جانشین بعدی خلافت فکر میکردند که همچنین همان اختیارات را بر انجمن خواهد داشت و اهمیت خودشان را تضعیف خواهد کرد. بنابراین، آنها شروع به بحث در مورد قدرتهای انجمن و خلیفه در سخنرانیهای خصوصی و عمومی خود کردند. آنها به صراحت شروع به گفتن این کردند که انجمن جانشین خلیفه فرستاده خدا (مسیح موعود) بود. آنها شروع به ادعای اختیارات برتر انجمن بر خلیفه کردند.
در اواخر سال ۱۹۰۹، اعضای لاهور مسئله خلیفه و انجمن را مطرح کردند. حضرت میر محمد اسحاق فهرستی از سؤالات مربوط به اختیارات خلیفه و انجمن تهیه کرد و آنها را به حضرت خلیفة المسیح الاول فرستاد و از او خواست تا آنها را برای بررسی و پاسخ به اعضای برجسته جماعت بفرستد. حضرت خلیفة المسیح الاول این سؤالات را به مولوی محمد علی ام.اِی، سردبیر «نظریه دین» برای پاسخ فرستاد. اما حضرت خلیفة المسیح متوجه شد که به جای دادن پاسخهای درست به سؤالات، مولوی محمد علی خود قربانی ایدههای زیانباری شده که بخشی از جماعت، بهویژه اعضای لاهور از ساختمانهای احمدیه، در میان احمدیها تبلیغ میکردند. در اول فوریه ۱۹۰۹، حضرت در مسجد مبارک، قادیان، در برابر جمعیت بزرگی سخنرانی کرد و در آن بر اختیارات خلیفه تأکید کرد و موقعیت انجمن را در مقایسه با دفتر خلیفه توضیح داد. او اعلام کرد که هم اعضای جماعت و هم انجمن تابع اختیار خلیفه هستند، بنابراین اطاعت مطلق از فرمانهای خلیفه ضروری است. کسانی که به فکر محدود کردن اختیار خلیفه بودند، در اشتباه بودند. بنابراین آنها باید پیش بیایند و دوباره بیعت کنند. او به طور خاص از خواجه کمالالدین و مولوی محمد علی خواست تا دوباره بیعت کنند و آنها این کار را انجام دادند.
تاسیس مدرسه احمدیه
درگذشت ناراحتکننده مولوی عبدالکریم از سیالکوت و مولوی برهانالدین از جهلم در سال ۱۹۰۵م به شدت توسط کل جماعت احساس شد. حضرت مسیح موعود (علیه الصلوة والسلام) از اعضای برجسته جماعت خواست تا در تاریخ ۶ دسامبر ۱۹۰۵ در قادیان جمع شوند و از آنها خواست تا طرحهایی را برای جبران این زیان پیشنهاد دهند. پس از بررسی کامل مزایا و معایب موضوع، تصمیم گرفته شد که یک شعبه الهیات به مدرسه عالی تعلیمالاسلام تاسیس شود تا برای آینده علمای دینی آماده شوند. چنین کلاسی در ژانویه ۱۹۰۶ با سه دانشآموز آغاز شد. مولوی عبدالرحمان، حافظ عبیدالله پسر حافظ غلام رسول از وزیرآباد و مولوی رحمت علی پسر بابا حسن محمد، کلاس پیشگام را تشکیل دادند و خود را به عنوان مبلغان جماعت احمدیه ممتاز نمودند.
حضرت خلیفة المسیح الاول برای اجرای خواسته حضرت مسیح موعود در آمادهسازی علمای دینی برای تبلیغ اسلام، یک زیرکمیته متشکل از حضرت صاحبزاده میرزا محمود احمد، حضرت مولوی شیر علی، حضرت مولوی سید سرور شاه، حضرت قاضی امیر حسین، حضرت دکتر خلیفه رشیدالدین و مولوی محمد علی ام.اِی در تاریخ ۳۱ ژانویه ۱۹۰۹ تشکیل داد. این کمیته برنامه درسی برای مؤسسه جدید تهیه کرد. مدرسه به نام مدرسه احمدیه نامگذاری شد، همانطور که مولوی شیر علی بی.اِی پیشنهاد کرده بود. هیچ پسری زیر سن یازده سال به مدرسه پذیرفته نمیشد. در مجموع هفت کلاس وجود داشت. مولوی سید سرور شاه به عنوان اولین مدیر مدرسه منصوب شد و میر محمد اسحاق، مولوی محمد جی، قاضی سید امیر حسین، مولوی محمد اسماعیل و غیره کادر جدید مؤسسه را تشکیل دادند که دستهای درخشان از علمای جدید را تولید کردند که به جماعت خدمات عالی ارائه دادند. تحت راهنمایی و مدیریت، صاحبزاده میرزا محمود احمد، از ۱۹۱۰ تا اوایل ۱۹۱۴، مدرسه در تمامی شاخهها پیشرفت سریعی کرد. صاحبزاده سفری به هندوستان انجام داد تا مؤسسات دینی شهرهای مختلف شمال هند را مطالعه کرده و اصلاحات لازم را در مدرسه احمدیه اعمال کند.
مدرسه عالی تعلیمالاسلام به ساختمان جدید خارج از شهر منتقل شد مدرسه عالی تعلیمالاسلام قادیان، در اتاقهای خاکی شهر قرار داشت، اما این اتاقها میتوانستند به لانه کبوتران تشبیه شوند جایی که فضای اقامت برای دانشآموزان بسیار کم بود، در حالی که تعداد دانشآموزان در کلاسها به سرعت در حال افزایش بود. نیازهای آموزشی مدرسه، انتقال مدرسه به مکانی خارج از شهر را ضروری ساخت. انجمن صدر احمدیه از اوایل سال ۱۹۰۵م پنجاه جریب زمین از میرزا افضل بیگ لاهور خریداری کرده بود. قاضی عبدالرحیم، ناظر ساخت و ساز انجمن صدر احمدیه، طرحی برای ساخت مسجد، خوابگاه و ساختمان مدرسه عالی تهیه کرد. زمینهای باز و وسیع به طور مناسب برنامهریزی شدند. لازم دانسته شد که یک مسجد برای خوابگاهیها در جهت اقامه نمازهای روزانه ساخته شود. حضرت خلیفة المسیح الاول در تاریخ ۵ مارس ۱۹۱۰ سنگ بنای مسجد را گذاشت. میر ناصر نواب صاحب دو هزار و پانصد روپیه کمک کرد، و به همین مقدار توسط سید محمد حسین شاه صاحب از لاهور به نمایندگی از خواهرش تأمین شد. مسجد در ابتدا به عنوان خوابگاه برای خوابگاهیها استفاده میشد. نویسنده، که آن زمان دانشآموز کلاس دهم بود، یکی از خوابگاهیهایی بود که در مسجد زندگی میکرد. مراسم افتتاحیه توسط حضرت خلیفة المسیح الاول در تاریخ ۲۳ آوریل ۱۹۱۰ انجام شد. مراسم با نماز طولانی بعدازظهر در مسجد دنبال شد، جایی که حضرت بخشی از قرآن کریم را قرائت کرد و محتوای آن را برای مخاطبان توضیح داد. تا آن زمان، ساختمانهای خدماتی متصل به خوابگاه ساخته شده بود که خوابگاهیها از مسجد نور به آنجا منتقل شدند.
خوابگاه
سنگ بنای ساختمان وسیع خوابگاه در سال ۱۹۱۰ گذاشته شد و در سال ۱۹۱۱م تکمیل گردید. این ساختمان شامل تعدادی خوابگاه بود که قصد داشت یکصد و هفتاد و دو خوابگاهی را در خود جای دهد. در طرف غربی یک تالار بزرگ وجود داشت که به عنوان تالار غذاخوری و مطالعه مورد استفاده قرار میگرفت، جایی که خوابگاهیها سه ساعت با نظارت معلمان خود به مطالعه میپرداختند. در سالهای بعد یک چاه در مرکز حیاط خوابگاه حفر شد. ساختمان ترکیب زیبایی از زیبایی و ظرافت بود. حضرت خلیفة المسیح الاول، پس از درخواست مدیر، مولوی صدرالدین، برای پیشنهاد نام مناسب برای خوابگاه، یک آیه از قرآن کریم را انتخاب کرد.
این آیه به زیبایی بر روی سنگ مرمر و بالای در ورودی حکاکی شده بود. همچنین دفتر سرپرست و اتاق مهمانان در هر دو طرف در ورودی قرار داشتند. سرپرست در طبقه بالایی دقیقاً بالای در ورودی ساکن بود.
ساختمان مدرسه عالی تعلیمالاسلام
ساختمان مدرسه عالی شامل تعدادی اتاقهای وسیع برای کلاسهای ابتدایی، متوسطه و عالی بود. یک تالار بزرگ در مرکز وجود داشت که برای برگزاری امتحانات و دیگر گردهماییها استفاده میشد. در مقابل مدرسه یک جاده با درختان مانگو کاشته شده در هر دو طرف و زمین فوتبال وسیعی با حداکثر ابعاد قرار داشت.
رویایی که به حقیقت پیوست
در تاریخ ۱۶ مارس ۱۹۰۳، حضرت مسیح موعود (علیه الصلوة والسلام) خوابی دید که یک مرد از جماعت احمدیه از اسب افتاده بود. حضرت مسیح موعود این مرد را میشناخت اما نام او را فاش نکرد. در روز جمعه ۱۸ نوامبر ۱۹۱۰، حضرت خلیفة المسیح الاول پس از ایراد خطبه جمعه، به منزل نواب محمد علی خان در خارج از شهر دیدار نمود. در اثنای برگشت، اسب شتاب کرد و با سرعت کامل تاخت. در عبور از یک کوچه باریک، اسب لغزید و حضرت از آن افتاد و زخمی شد. عایشه بیگم، همسر شیخ رحمتالله احمدی، فروشنده زغال در قادیان، در همان زمان از خانهاش بیرون آمد و حادثه را دید و به شوهرش خبر داد که سعی کرد خونریزی را با عمامه خود متوقف کند. حضرت توسط شیخ رحمتالله، حکیم غلام محمد و غلام محیالدین به خانه برده شد.
دکترها بشارت احمد، الهی بخش و عبدالله فوراً زخم را دوختند که عملاً تا پایان عمرش بهبود نیافت. خواب حضرت مسیح موعود به حقیقت پیوسته بود.
انتشار بروشورهای ضد خلافت
از لاهور کمپین ضد خلافت توسط برخی از اعضای برجسته ساختمانهای احمدیه در سال ۱۹۰۹ برای مدتی سرکوب شد. تحریکات توسط حضرت خلیفة المسیح الاول خاموش شد، اما زغالهای زیر خاکستر برای چند سال آینده همچنان مشتعل باقی ماند.
بت انجمن همچنان در ذهن برخی از ساکنان مشهور ساختمانهای احمدیه نهفته بود. از سوی دیگر، حضرت خلیفة المسیح الاول، به طور مداوم بر اهمیت خلافت در اسلام تأکید میکرد و آیاتی از قرآن کریم را نقل میکرد و در مورد خود به صراحت اعلام نمود که خداوند او را خلیفه قرار داده است. هیچ جامعهای، هیچ انجمنی و هیچ فردی در انتخاب او به عنوان خلیفه دخالت نداشت. آنچه که ما از او در طول شش سال خلافتش آموختیم، این بود که خود خداوند خلفا را برمیانگیزد، اما افراد ساختمانهای احمدیه همچنان بر انجمنگرایی تأکید داشتند. مولوی محمد علی ام.اِی. در قادیان، طرفدار قوی پارلمانتاریسم در احمدیت بود.
افراد برجسته ساختمانهای احمدیه پیشنهاد دادند که یک روزنامه برای تبلیغ دیدگاههای خودشان راهاندازی کنند. آنها همچنین اظهارنامهای را تنظیم کردند که پذیرفته شد و «پیغام صلح» در ۱۰ ژوئیه ۱۹۱۳ به چاپ رسید.
بعداً تراکتهای ناشناس از لاهور منتشر شد و به احمدیهای ساکن در شهرهای مختلف پنجاب و چندین مکان دیگر ارسال شد. هر دو تراکت به حضرت خلیفة المسیح الاول و همچنین اعضای مقدس خانه حضرت مسیح موعود (علیه الصلوة والسلام) توهین کردند. انتشار این تراکتها بر سلامتی معظم خلیفة المسیح تأثیر منفی گذاشت.
آخرین بیماری
تا پایان سال ۱۹۱۳م، حضرت خلیفةالمسیح به وظایف عادی خود ادامه داد. فعالیتهای روزانه او همچنان به طور معمول انجام میشد، اما سال ۱۹۱۴م تغییرات معنوی و زمانی مختلفی را در امور جهان به وجود آورد. سلامتی حضرت خلیفةالمسیح شروع به تضعیف شد و در ژانویه ۱۹۱۴، او دردی در سمت قفسه سینه و گاهی تب خفیفی احساس کرد. در فوریه، ضعف او افزایش یافت. پیشنهاد شد که پس از مشورت با برخی از دوستان برجسته لاهور، یک دکتر اروپایی از لاهور فراخوانده شود. از دکتر مالول خواسته شد تا رهبر جماعت را در قادیان ملاقات کرده و راه درمانی پیشنهاد کند. دکتر موافقت کرد و به همراه دکتر سید محمد حسین شاه به قدیان سفر کرد. دکتر مالول تغییر مکان را پیشنهاد داد. بنابراین، مولوی محمد علی و مولوی صدرالدین، مدیر مدرسه، پیشنهاد کردند که طبقه بالایی خوابگاه مدرسه تعلیمالاسلام مکان مناسبی خواهد بود، اما بلند کردن حضرت خطرناک بود. بنابراین، پیشنهاد رد شد و از نواب محمد علی خان خواسته شد تا حضرت خلیفةالمسیح را به خانه خود «دارالسلام» خارج از شهر دعوت کند، که او با خوشحالی موافقت کرد. حضرت از تغییر مکان خوشنود بود و روزهای باقیمانده عمر خود را در محل اقامت نواب صاحب گذراند، اما ضعف او روز به روز در حال افزایش بود. واضح بود که او نمیتواند زیاد زنده بماند. با توجه به اینکه خودش وضعیت خود را قضاوت کرده بود، وصیتنامهای را نوشت که به شرح زیر است:
وصیتنامه
با همه حواس خود، من شهادتین را تکرار میکنم لا اله الا الله محمد رسول الله. هیچ معبودی جز الله نیست و محمد پیامبر اوست. فرزندان من خیلی جوان هستند. در خانه ما پولی نیست و خداوند حامی فرزندان من است. آنها نباید با پول از صندوق فقرا یا یتیمان کمک شوند. مقداری از بدهیهای افتخاری جمعآوری شود که باید توسط کسانی که توانایی پرداخت دارند، پرداخت شود یا کتابهای کتابخانه من میتوانند به نفع آنها اختصاص یابند. جانشین من باید فردی پرهیزگار، محبوب، مسلمان واقعی از هر جهت باشد. او باید به همراهان قدیمی و جدید حضرت مسیح موعود مهربان و بخشنده باشد. من خیرخواه همه آنها بودم، او نیز باید خیرخواه آنها باشد. درسهای قرآن کریم و حدیث باید همانطور که قبلاً بوده، ادامه یابد.
نورالدین، ۴ مارس ۱۹۱۴.
در صبح جمعه ۱۳ مارس ۱۹۱۴، وضعیت عمومی حضرت خلیفة المسیح به سرعت وخیم شد، صاحبزاده میرزا بشیرالدین محمود احمد برای برادر عبدالرحمان قادیانی پیام فرستاد و از او خواست که فوراً به لاهور برود و هرچه سریعتر از حکیم محمد حسین برای حضرت خلیفة المسیح مُشک بیاورد، زیرا وضعیت او نگرانکننده بود. در همین حال، حضرت پسر بزرگ خود، عبدالحی، را به نزد خود فراخواند و گفت: «من به وجود خدا، به حقیقت کتابی که به پیامبر مقدس (درود و برکات خدا بر او باد) اسلام برای هدایت بشریت نازل شد، اعتقاد دارم. من یاران پیامبر را از مردمان هدایتیافته میدانم و کتاب بخاری را کتابی میدانم که خداوند دوست دارد. من به حقیقت تمامی ادعاهای حضرت مسیح موعود و مهدی اعتقاد دارم و او و فرزندانش را بیشتر از شما دوست دارم. من جماعت را به امانت خداوند میسپارم و امیدوارم که او آن را رها نکند. آخرین نصیحت من به شما این است: «شما قرآن را محکم بگیرید، به تعالیم آن عمل کنید و آن را به بهترین شکلی که میتوانید، ترویج دهید.»
او تیمم انجام داد و نماز ظهر خود را خواند و هنوز در حال نماز بود که آخرین نفس خود را کشید. روحش شاد و در آرامش ابدی باد. آمین.
با توجه به ضعف عمومی حضرت، نواب محمد علی خان فوراً برای صاحبزاده میرزا محمود احمد پیام فرستاد تا به منزل ایشان برسد. صاحبزاده در راه و با تأسف و اندوه فراوان متوجه شد که حضرت درگذشته است.
خبر درگذشت ایشان به رؤسا و دبیران تمام جماعتهای خارج از شهر تلگراف شد.
پس از درگذشت حضرت خلیفة المسیح الاول، جمعیت محلی احمدی قادیان از دست دادن راهنمای معنوی خود به شدت غمگین شدند. آنها شب را در عذاب، ناله و دعا سپری کردند. غم مردم با ترس از تفرقه که جماعت را تهدید میکرد، تشدید شد. به ظاهر جماعت در مورد جانشین بعدی حضرت مسیح موعود (علیه الصلوة والسلام) دو دسته شده بود. اعضای نفوذی و برجسته جماعت لاهور فضایی ایجاد کرده بودند که پایههای جماعت احمدیه را تهدید میکرد. این اعضا به شدت با نظام خلافت پس از حضرت مسیح موعود مخالف بودند. آنها با تلاشهای مداوم از تریبونها و بحثهای خصوصی، میخواستند ایده بیعت با خلیفه را ریشهکن کنند. از طرف دیگر، آنها بر اهمیت انجمن تأکید غیرمعمولی میکردند. اما اکثریت احمدیها که طی شش سال گذشته توسط حضرت خلیفة المسیح الاول معنی و اهمیت خلافت را آموخته بودند، نظام خلافت را تبلیغ میکردند. صاحبزاده میرزا بشیرالدین محمود احمد گفتگوی طولانی با مولوی محمد علی ام.اِی. داشت که عملاً رهبر انجمنیها شده بود و به شدت با ایده خلافت مخالف بود. اعضای هر دو گروه در تاریخ ۱۴ مارس ۱۹۱۴ در منزل نواب محمد علی خان جمع شدند.
صاحبزاده به مخاطبان خطاب کرد و بر نظام خلافت پس از حضرت مسیح موعود تأکید نمود. مولوی محمد علی با نظام خلافت مخالف بود. بسیاری از موضوعات از هر دو طرف مطرح شد، اما هیچ نتیجهای حاصل نشد.
صاحبزاده تا آنجا پیش رفت که پیشنهاد کرد جانشینی باید فوراً از یکی از طرفین انتخاب شود، که اختیاراتش نهایی خواهد بود. حتی این روش نیز برای رهبر مخالف قابل قبول نبود. مولوی محمد علی، مانند نخست وزیر پادشاهی متحده انگلستان یا صدراعظم ترکیه، به دنبال دادن اهمیت بالاتر به نهاد انجمن و کاهش اختیارات خلیفه بود. او خواستار محدود کردن خلیفه به وظایف تشریفاتی از جمله پذیرش بیعت از افراد جدید، اقامه نمازهای ترحیم، ایراد خطبههای جمعه و امامت نمازهای روزانه بود.
پس از نماز عصر، تمام مردم با دلهای سنگین در مسجد نور جمع شدند. پس از نماز، نواب محمد علی خان «وصیتنامه» را خواند. «وصیتنامه» روی این نکته تأکید داشت که باید جانشینی انتخاب شود که خود دارای ویژگیهای دانش عمیق از قرآن کریم و برخورد مهربانانه با همراهان حضرت مسیح موعود (علیه الصلوة والسلام) باشد. پس از خواندن «وصیتنامه»، مولوی محمد احسان از امروها، برخاست و نام صاحبزاده میرزا محمود احمد را به عنوان مناسبترین فرد برای رهبری جماعت پیشنهاد کرد. مولوی محمد اسماعیل پیشنهاد را تأیید کرد. تمام مردان در مسجد با استثنای کسانی که به گروه مولوی محمد علی تعلق داشتند، با صاحبزاده بیعت کردند. خلیفه جدید برای تمام کسانی که در آن زمان بیعت کرده بودند، دعاهای صمیمانهای انجام داد. امام جدید همراه با کاروان تشییع جنازه به قبرستان (بهشتی مقبره) قادیان رفت و نماز جنازه حضرت مولانا را اقامه کرد، جایی که او در کنار استاد محبوبش (مسیح موعود و مهدی) به خاک سپرده شد.
برخی ویژگیهای شخصیت او
توکل به خدا
حضرت مولوی صاحب، به عنوان یک مومن واقعی، اعتماد کامل به خداوند داشت. حضرت مسیح موعود و مهدی (علیه الصلوة والسلام) در تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۹۰۵ سفری به دهلی انجام داد. به زودی پس از رسیدن او به دهلی به همراه خانوادهاش، میر ناصر نواب، پدرزن او، ناگهان بیمار شد. حضرت مسیح موعود (علیه الصلوة والسلام) برای حضرت مولوی نورالدین تلگراف کرد تا به دهلی برسد. در تلگراف کلمه «فوری» نوشته شده بود. به محض رسیدن تلگراف به قادیان و خوانده شدن آن برای مولوی صاحب، او فوراً برخاست و برای رسیدن به قطار به باتالا حرکت کرد بدون اینکه هیچ آمادگی برای سفر داشته باشد، حتی مبلغ پول برای خرید بلیط قطار هم نداشت. به محض رسیدن به باتالا، یک آقای هندو از او درخواست کرد تا همسر بیمار خود را در شهر معاینه کند. حضرت مولوی صاحب پاسخ داد که او برای رفتن به دهلی آماده است و فقط منتظر قطار است. آقای هندو پاسخ داد که همسر خود را به ایستگاه راهآهن خواهد آورد. پزشک دانا موافقت کرد که برای او دارو تجویز کند. آقای هندو بلافاصله به دفتر بلیط فروشی رفت، یک بلیط برای دهلی برای مولوی صاحب خرید و مقدار قابل توجهی پول به عنوان «نذر» (هزینه) به او داد.
حضرت میر ناصر نواب صاحب یک روز از حضرت مولوی صاحب خواست تا مقداری پول به صندوق فقرا کمک کند. حضرت به میر صاحب پاسخ داد که متأسفانه فعلاً پولی ندارد. اما میر صاحب درخواست خود را ادامه داد. حضرت خلیفة المسیح الاول گوشه پارچهای که روی آن نشسته بود را بلند کرد و یک پوند استرلینگ برداشت و آن را به حضرت میر صاحب داد.
حضرت صاحبزاده میرزا محمود احمد در کنار حضرت خلیفة المسیح الاول نشسته بود، وقتی یک مرد وارد شد و دویست روپیه به حضرت مولوی صاحب داد و به او گفت که دو سال بعد پول را برمیگرداند. در همان زمان، یک مرد از حضرت مولوی صاحب خواسته بود که صد روپیه به عنوان وام به او بدهد، حضرت صد روپیه به مرد داد و رسید از او گرفت. پس از مدت کوتاهی، مردی که دویست روپیه به حضرت مولوی صاحب سپرده بود، برگشت و کل مبلغی را که کمی قبل به او داده بود، خواست. حضرت مولوی صاحب در موقعیت دشواری قرار گرفت اما به مرد گفت که پس از یک ساعت پول خود را دریافت کند. او موافقت کرد. در همین حین، حضرت مولوی صاحب دویست روپیه به دست آورد و کل مبلغ را به مرد پرداخت. این بود اعتمادی که حضرت مولوی صاحب در خدای خود قرار داده بود. احتمالاً در سال ۱۹۰۸ بود، که برادر بزرگتر من (نویسنده) نعمتالله گوهر خوابی دید که در آن گنجینهای از سکههای نقرهای نشان داده شده بود. کسی به او گفت، «اینجا گنجی است که نورالدین از آن تدارکات خود را تأمین میکند.»
عشق او به قرآن کریم
حضرت مولوی صاحب از زمانی که قرآن کریم را با معلمان خود در مکه و مدینه مطالعه کرد، عاشق پرشور قرآن کریم بود. او همیشه در هر جایی که بود، درس (تفسیر و توضیح) قرآن کریم میداد. حتی در دولت هندوی جامو و کشمیر نیز شاگردانی از خانواده حاکم داشت که درسهایی از قرآن کریم میگرفتند. وقتی به قادیان مهاجرت کرد، درسهای قرآن کریم خود را با دقت ساعتوار ادامه داد. روش تفسیر و توضیح او بسیار ساده اما جامع بود. او میگفت که بسیاری از مفسران قرآن میآیند و درس میدهند، اما شما هرگز کسی مانند نورالدین پیدا نخواهید کرد.
در لکهنو حکیم علی حسن در تدریس طب (پزشکی) معروف بود، حضرت نورالدین از حکیم خواست تا او را قانون بو علی سینا تعلیم دهد. حکیم گفت که این سختترین بخش علم طب است. « وقتی کتابهای ابتدایی پزشکی را تمام کردید آن زمان آن را به شما تدریس میکنم.» جوان نورالدین پاسخ داد، «اگر من میتوانم قرآن کریم را که کلام خداوند است درک کنم، آیا نمیتوانم قانون بو علی سینا را که ساخته دست بشر است، درک کنم.» حکیم صاحب از تدریس قانون مورد نظر به شاگرد جوان خود خوشحال شد.
سبک قرائت
سبک قرائت او از قرآن کریم بدون شک ساده بود، اما جذابیت خاص خود را داشت که در نهایت به لحنهای خوشآهنگ منتهی میشد. خود عاشق قرآن، او در دل شاگردانش عشق به قرآن کریم را القا کرد.
دانش او در زبان و ادبیات عربی
اقامت او در شهرهای مقدس حجاز برای چندین سال، فرصتی برای او فراهم کرد تا زبان عربی را فرابگیرد. او اغلب اشعار شاعران عربی قدیمی و مدرن را نقل میکرد. دانش وسیع او در زبان عربی او را قادر ساخت تا خطبهای را به همراه مولوی عبدالکریم بنویسد که در تاریخ ۱۱ آوریل ۱۹۰۰، روز عید قربان، به حضرت مسیح موعود و مهدی (علیه الصلوة والسلام) وحی شد.
ارتقاء معنوی او
زندگی حضرت مولانا در پرتو تعالیم قرآن کریم شکل گرفته بود. او هیچ کاری را انجام نمیداد که مخالف روح تقوا و ترس از خدا باشد. او به تاثیر دعا به شدت اعتقاد داشت. روزهای جمعه پس از نماز عصر، او معمولاً به اتاق خصوصی خود باز میگشت و برای رفاه عمومی جماعت احمدیه و پیشرفت و ترویج اسلام دعا میکرد. سخنان او معمولاً به شکل پیشگویانه در میآمد. یک روز من (نویسنده) نزدیک او نشسته بودم، وقتی به من گفت، «میان! دیشب خواب عجیبی درباره برادرت، نعمتالله گوهر، دیدم. کسی به من گفت، “به نعمتالله گوهر بگو که اگر میخواهد امتحان بیاِی (کارشناسی) را بگذراند، باید در امتحان افاِی (پیشدانشگاهی) شرکت کند.» من بر اساس آنچه بین حضرت خلیفة المسیح الاول و خودم رخ داده بود، به برادرم نوشتم. برادر گوهر در سال ۱۹۱۶م در امتحان افاِی شرکت کرد و در سال ۱۹۲۴م در امتحان بیاِی شرکت کرد و با موفقیت گذراند. عجیب است که او در هر دو امتحانش با فضل خداوند موفق اعلام شد. بنابراین خواب به طور واقعی تحقق یافت و برادر من دوباره نعمتالله گوهر بیاِی شد. باز هم حضرت یک بار گفت که به دلیل برخی نامنظمیها در رژیم غذاییاش، اختلالی در معدهاش ایجاد شده بود. در این حالت، وحی دریافت کرد:
بطن الانبیاء صامة. شکم پیامبران خاموش است.
روشن است که حضرت خلیفة المسیح الاول عاشق شدید قرآن کریم بود. او از کلام خدا الهام میگرفت. خوابهای او روشن، دیدگاههایش واضح و با تعدادی وحی مورد لطف خدا قرار گرفته بود.
به طور خلاصه، او مردی از جانب خدا بود. زندگی او تجسمی از تعالیم قرآن کریم و گفتههای پیامبر مقدس اسلام صلی الله علیه و آله و سلم بود.
