آیا مقوله پایان ناپذیری جهنم، اعتقادی اسلامی است؟

تکالیف الهی برای انسان‌ها آسان، ساده، و محدود هستند، و همین‌طور عصیان و سرپیچی از این تکالیف در نزد خداوند متعال دارای ویژگی‌های مشابهی است و مجازات‌ها نیز متناسب با میزان نافرمانی‌ها تعیین می‌شوند. قاعده‌ای ریاضی و درک انسانی می‌گوید که هر عملی عکس‌العملی برابر و در جهت مخالف دارد. زندان‌ها بر اساس هدایت غریزی خداوندی عمل می‌کنند، با این ادعا که زندان برای اصلاح، تربیت، و تهذیب است. چگونه ممکن است بشریت مسیری را طی کند که خداوند آن را نشان نداده است و چگونه می‌توانند در برخورد با چنین موضوعات مهمی پیش از خداوند گام بردارند، آیا خداوند باید خشمگین و بشر مهربان باشد؟
خداوند متعال به صراحت فرموده است که اهل جهنم مدتی در عذاب خواهند بود تا از رنجی که می‌کشند بهبود یابند و از آلودگی‌های نفسانی پاک شوند. با کوچکترین تلاش می‌توان به معنای واقعی عذاب پی برد، یعنی جلوگیری از بازگشت فرد به گناهانی که در آن غرق است و پاکسازی او از نقائصی که به خود گرفته است. این پروسه برای فرد معذب مانند اقامت در بیمارستان است که مدتی در آن سپری می‌کند. هرچند این مدت زمان ممکن است طولانی به نظر برسد، اما نهایتاً موقتی است. اگر کسی با زبان عربی آشنا باشد و بگوید که کلمه “احقاب” در سوره نبا به معنای ابدیت بی‌پایان است، باید شواهدی از کتاب خدا و زبان اعراب ارائه دهد.
خداوند متعال فرموده است: خَالِدِينَ فِيهَا مَا دَامَتِ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ إِلَّا مَا شَاءَ رَبُّكَ «بدبختان در جهنم هستند، آنها در عذابی سخت قرار دارند و مادام که آسمان‌ها و زمین باقی هستند در آن خواهند ماند، مگر آنچه پروردگارت بخواهد» [هود: ۱۰۷]، این آیات نشان می‌دهد که بقای جهنم به بقای آسمان‌ها و زمین وابسته است و اگر آسمان‌ها و زمین نابود شوند، عذاب جهنم نیز پایان می‌یابد. خداوند می‌فرماید که همه موجودات جز او نابود می‌شوند. به این ترتیب، با تبدیل آسمان‌ها و زمین، وضعیت کسانی که عذاب می‌کشند نیز تغییر می‌کند. خداوند با اراده خود، این ابدیت را خاتمه می‌دهد و با قاطعیت اعلام می‌دارد که اگر بخواهد این دوام را پایان دهد، به راحتی این کار را انجام می‌دهد، چرا که او به تنهایی قادر است آنچه را خواهد به انجام رساند.
ابدیت برای اهل جهنم به اراده خداوند بستگی دارد؛ او می‌تواند آنها را بفرستد، محدود کند، جاودانه سازد، یا نابود کند، که این با ابدیت بهشت تفاوت دارد. برای روشن شدن تفاوت، به آیه‌ای که در سوره هود بلافاصله پس از دو آیه پیشین آمده است، توجه کنید که خداوند در مورد اهل بهشت فرموده است: «و خوشبختان در بهشت خواهند بود، مادامی که آسمان‌ها و زمین باقی هستند، در بهشت خواهند ماند، مگر آنکه پروردگارت بخواهد، و این نعمتی بی‌پایان است»؛ این ابدیت، بخششی است جاودانه و بی‌پایان.
در این مقاله، به موضوع جاودانگی می‌پردازیم و لازم است معنای واقعی آن را بیان کنیم که برخلاف تفکر عمومی است. عقیده رایج که جاودانگی به معنای بقای بی‌فناست، کاملاً نادرست است. اگر چیزی را جاودانه بدانیم، به این معنی است که آن چیز بدون وقفه باقی می‌ماند و در این صورت، به نوعی با خداوند در این صفت شریک خواهد بود، که این به وضوح شرک و نادرستی است.
اگر جاودانگی (خلود) به معنای بقای بی‌انتهایی بود که تأثیری از فنا نپذیرد، یکی از نام‌های خداوند (الخالد) می‌بود، که چنین نامی در اسلام وجود ندارد.
معنای واقعی جاودانگی در زبان عربی به معنای اقامت و ماندن در مکانی برای مدتی طولانی است، اما حتی اگر این مدت طولانی باشد، پایان آن اجتناب‌ناپذیر است.
رسول خدا (صلی الله علیه وآله) نام برخی از اصحاب خود را تغییر داد هنگامی که فهمید نام‌های آنان با آموزه‌های دینی مغایرت دارد یا معانی نامطلوبی دارند. اما نام خالد بن ولید را تغییر نداد و این نشان می‌دهد که معنای نام او، یعنی زنده ماندن بدون پایان، دلیلی برای تغییر نام توسط پیامبر نبود.
با در نظر گرفتن مطالب ذکر شده، مشخص می‌شود که استفاده از کلمه ابدیت در قرآن کریم به معنای اقامت و ماندگاری طولانی است که نهایتاً پایان پذیر است؛ بنابراین، تفسیر نادرست رایج در ذهن عموم منتفی می‌گردد. برخی ممکن است بپرسند که «ابدیت چیست» و تصور کنند که در فرمان خداوند، ماندن جاودانه به طور قطعی به معنای بقای بی‌پایان است. اما در قرآن، ابدیت به معنای دوره‌ای نامحدود اما نه لزوماً بی‌پایان است؛ بدین معنا که کلمه «ابد» می‌تواند به صورت جمع «آباد» آمده و نشان‌دهنده‌ی آن است که اگر چیزی هم مفرد و هم جمع دارد، دارای آغاز و انتهایی است.
از طرف دیگر، قرآن کریم با بیان اینکه گناهکارانی که بدون دلیل زنان پاکدامن را متهم می‌کنند باید مجازات شوند، نشان می‌دهد که جاودانگی یک مفهوم مطلق نیست. اما این امر منافاتی با امکان توبه و بازگشت آنها به راه راست ندارد. تصور اینکه شهادت آنها برای همیشه رد شود و به توبه‌شان اهمیتی ندهیم، مغایر با عدالت و قوانینی است که خداوند برای بشریت تعیین کرده است.
خداوند متعال همچنین سرانجام اهل بهشت را به این صورت بیان کرده است: «آتش جایگاه شماست که جاودانه در آن می‌مانید، مگر آنکه خدا بخواهد، همانا پروردگار شما حکیم و داناست.» در اینجا، ابدیت به عنوان چیزی که به دست خداوند قابل تغییر است وصف شده است، نه به عنوان بقای بی‌پایانی که هرگز خاموش نمی‌شود. پس، چه حکمتی در عذاب ابدی و جاودانه انسان برای گناهی وجود دارد که به شدت کمتر از عظمت و دوام این عذاب است؟ خداوند فرموده است: «من به هر که بخواهم عذاب می‌دهم و رحمت من همه چیز را فرا گرفته است. عذاب برای هر که خدا بخواهد است، ممکن است کسی شکنجه نشود یا فقط برای مدتی محدود عذاب ببیند. اما رحمت خداوند همه چیز را فرا گرفته، بدون استثنا. این امر برخی را بر آن داشته تا بگویند که به امید رسیدن رحمت پروردگار به آنها است – «پروردگارا! رحمت و علم تو بر همه چیز احاطه دارد. توبه‌کنندگان و پیروان راهت را بیامرز و از عذاب جهنم حفظ کن» (غافر:۷). خداوند آموخته است که رحمت و علم او بر همه چیز احاطه دارد، بنابراین توبه و بازگشت از گناه، دریچه‌ای به سوی رحمت او است.
اگر همه موافق باشیم که علم خداوند کوچک و بزرگ را در بر می‌گیرد و حجت را بر همه تمام می‌کند، چرا رحمت او را که همراه دانشش است، محدود می‌کنیم و می‌گوییم که همه چیز و همه موجودات را در بر نمی‌گیرد؟ پس نباید کسی ادعا کند که رحمت او اهل جهنم را در بر نخواهد گرفت، چرا که این باطل است. ممکن است کسی از آیه اعراف استدلال کند و بگوید که رحمت خداوند منحصر به کسانی است که تقوا دارند و زکات می‌دهند و به آیات او ایمان دارند (اعراف: ۱۵۶)، اما نمی‌دانند که رحمت یاد شده، رحمت عمومی است که هیچ کس از آن محروم نیست، زیرا خداوند فرموده است «و رحمت من همه چیز را فرا می‌گیرد». اما رحمت ویژه‌ای نیز وجود دارد که برای کسانی است که به اصلاح خود می‌پردازند، جهاد با نفس می‌کنند، و اهل تقوا هستند، خداوند این را با آیه قرآنی تضمین می‌کند: «و رحمت من به طور حتمی برای کسانی که اهل تقوا هستند، زکات می‌دهند و به آیات ما ایمان دارند، خواهد بود». پس هیچ محدودیتی وجود ندارد. از خداوند بخواهیم که همه ما را در پناه خود حفظ کند. ای پروردگار جهانیان، دعای ما را قبول فرما.
توجه به سخنان خداوند متعال در سوره هود راهنمایی است: «و اگر پروردگارت می‌خواست، همه مردم را یک امت قرار می‌داد، اما آنها همواره در امور دینی اختلاف دارند، به جز کسانی که رحمت خداوند شامل حالشان شده است و برای همین منظور آفریده شده‌اند. و فرمان خداوند تحقق یافته است که جهنم از جن و انس پر خواهد شد» (هود: ۱۱۹-۱۲۰). این آیات می‌توانند به درمان باورهای غلط و افسانه‌های زیان‌آور کمک کنند، زیرا برخی تصور می‌کردند خداوند انسان‌ها را برای تفاوت آفریده است، در حالی که دیگران به هدف اصلی خلقت پی بردند که رحمت الهی است. ابن کثیر و دیگر علمای سلف نیز بر این معنا تأکید کرده‌اند.
آتش جهنم به منزله‌ی یک بیمارستان است، جایی که برخی از تلخی داروها و درد آمپول‌ها رنج می‌برند. ممکن است درمان به ظاهر دردآور باشد، اما هدف از آن، از بین بردن عوامل بیماری‌زا و بازگرداندن فرد به فطرت پاکی است که خداوند او را بر آن آفریده است. خداوند مانند یک مادر دلسوز عمل می‌کند که فرزندان خود را برای اصلاح رفتارشان سرزنش می‌کند، گاهی اوقات با نصیحت، گاهی با تنبیه، و گاهی با محدودیت‌هایی برای رهایی آنها از عادات بد.
خداوند، همچون مادری که برای رسیدن فرزندانش به بهترین حالت تلاش می‌کند، به دنبال آن است که باطن آنها پاک و درخشان شود، مانند تصفیه طلا. اگرچه خداوند هچون مادری دلسوز است، اما در عین حال سخت‌گیر نیز هست زیرا به دنبال اجرای دستورات الهی است. وقتی فرزندان از دستورات او سرپیچی کنند، به آنها فرصتی برای بازگشت داده می‌شود، اما اگر بهبودی حاصل نشود، به مادر دیگری، یعنی آتش جهنم، سپرده می‌شوند: «زیرا مادرشان حوضه است (پرتگاه)، آیا می‌دانید آن چیست؟ آتشی سوزان است» (قارعة ۹-۱۱).
خداوند متعال، که به عدالت شناخته می‌شود، هیچ انسانی را، حتی کسی که کوچکترین خیری داشته باشد، در آتشی فروزان که هرگز خاموش نمی‌شود، قرار نمی‌دهد. او خود می‌فرماید: «پس هر کس به اندازه ذره‌ای نیکی کند، آن را خواهد دید» (زلزله: ۷). بنابراین، اگر انسانی حتی کوچکترین نیکی را انجام داده باشد، خداوند آن را نادیده نمی‌گیرد، بلکه آن را ذخیره می‌کند، زیرا او بهترین نگهبان است. اگر فرض کنیم که خداوند کسی را برای همیشه در جهنم قرار دهد، پس پاداش نیکی‌های او کجا می‌رود؟ خداوند فرموده است: «جزایی برابر با عمل» (نباء: ۲۶)، نشان‌دهنده این است که عذاب فراتر از اعمال نخواهد بود، زیرا خداوند به کسی ستم نمی‌کند.
آتش برافروخته از انسان‌ها و سنگ‌ها تغذیه می‌شود، اما هر چیزی روزی به پایان می‌رسد، حتی سوخت خورشید نیز روزی تمام شده و خاموش می‌گردد، و نور ستارگان خاموش و تاریک می‌شود. جهان ممکن است روزی در سیاهچاله‌ای ناپدید شود. پس چگونه ممکن است عذاب خداوند، که برای جبران اعمال محدود انسان‌ها تعیین شده، بی‌پایان باشد؟ خداوند می‌فرماید: «خدا هیچ کس را بیش از توانش مکلف نمی‌کند» (بقره: ۲۸۶)، نشان‌دهنده این است که هم تکالیف و هم مجازات‌ها ناگزیر محدود هستند. آیا بیماران پس از دریافت درمان مناسب و بهبودی کامل همچنان در بیمارستان باقی می‌مانند؟ پزشکان بیماران را بر اساس دوره درمان معین نگه می‌دارند، اما آیا خداوند، که در درمان بی‌نظیر است، بیماران خود را برای همیشه در آتش جهنم برای معالجه نگه می‌دارد؟
خداوند متعال قادر است تمام خلقت را بشمارد، چنانچه فرموده است: «همانا او آنها را شمرده و دقیقاً شمارش کرده است» (مریم: ۹۴) هر چند تعداد مردمانی که چون هیزم برای آتشی بزرگ و عظیم می‌شوند زیاد باشد، نهایتاً به پایان می‌رسند، و سنگ‌ها، هر قدر که محکم باشند، در نهایت توسط آتش به خاکستر تبدیل می‌شوند. اگر سوخت جهنم فانی است، چگونه ممکن است کسی به طور جاودانه در آن باقی بماند؟ اما اگر بدانیم که سوخت جهنم و خود مردم یکی هستند، چرا که انسان‌ها هم سوخت آتش هستند و هم درد و عذاب می‌برند، پس می‌توان دریافت که آتش جهنم و کسانی که در آن هستند، روزی به پایان می‌رسند.
پیامبر صلی الله علیه وسلم از سخنان پروردگار خویش آگاه بود و بصیرتی عمیق نسبت به آن داشت. او به امت خود آموخت که آتش جهنم نهایتاً فانی است، شعله‌های آن خاموش شده و هر کس در آن است، روزی آن را ترک خواهد کرد. اما بسیاری از مردم از این حقیقت بی‌خبرند. این سخن صریح و مبارک نبوی است که امام قرطبی رحمه الله در تفسیر خود بر آن اشاره کرده است، مبنی بر اینکه «جهنم زودتر آباد و زودتر ویران می‌شود»، نشان‌دهنده این است که جهنم میل به فنا و نابودی دارد.
علاوه بر این، نام آتش (الحُطمة) به این دلیل انتخاب شده است که نشان‌دهنده نابودی متقابل و فناپذیری آن است، و احادیث صحیح زیادی وجود دارد که این مفهوم را تأیید می‌کنند، هرچند بیان تمام آنها طولانی و ممکن است تکراری به نظر برسد.
روایت شده است که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند: خداوند می‌فرماید: «هر که را روزی مرا یاد کرده است یا در جایی از من ترسیده است، از آتش بیرون آورید» – روایتی از سنن ترمذی. همچنین، پیامبر صلی الله علیه وسلم فرموده‌اند: «اهل بهشت وارد بهشت و اهل جهنم وارد جهنم می‌شوند، سپس خداوند متعال می‌فرماید: هر آن کس را از آتش بیرون آورید که در دل خود به اندازه وزن دانه خردلی ایمان دارد.» افراد با حالت سوخته از آتش بیرون آمده و در نهر حیات افکنده می‌شوند، که نشان‌دهنده رحمت و نجات است. این حدیث‌ها دلالت آشکاری بر این دارند که اهل جهنم روزی از آن خارج خواهند شد و جهنم سرانجام خالی خواهد شد.
این نکته که همه مردم بندگان خداوند هستند، چه آن را بپذیرند و چه نپذیرند، و هیچ کس نمی‌تواند ادعا کند که خداوند تنها مولای مسلمانان است یا فقط پروردگار کسانی است که به او ایمان آورده‌اند. خداوند پروردگار جهانیان است و وقتی بذر نیکی را در انسانی می‌یابد، هر چند ضعیف باشد، آن را پرورش داده و تقویت می‌کند. او فرصت رشد و بالندگی را فراهم می‌آورد و بنده‌اش را در آتش سوزان نمی‌اندازد، زیرا می‌داند با فراهم‌آوری شرایط مناسب، آماده جوانه‌زنی و میوه‌دادن است.
اگر خداوند، با دانایی و حکمت خویش، بذری از خیر را در کسی بیابد و سپس آن را در آتش بیندازد، چگونه خود را حکیم، خبیر، رحمان و رحیم می‌نامد؟ ما او را با همین صفات می‌بینیم و به آنها ایمان داریم، زیرا رحمت و بخشایش او بی‌کران است و راه نجات را برای همه فراهم می‌کند.
او پاک و منزه است، پروردگار همه موجودات، مبدع اسباب، آفریننده کتاب، و خالق آفرینش از خاک. خداوند متعال خلقت را به وجود آورد تا آنها را بیاموزد، تربیت کند، و آنها را به سمت شناخت خود رهنمون سازد. برای رسیدن به این هدف، او جهان را آماده کرده است، و هر آنچه در آسمان‌ها و بر روی زمین است را در خدمت انسان قرار داده تا او را به تفکر وادارد. خداوند خالق، روزی‌دهنده، موجودات را زنده می‌کند و می‌میراند، و همه چیز به او بازمی‌گردد. او در قلب هر انسانی حضور دارد، حتی اگر زبانش انکار کند.
پس خداوند به فرشتگان خود دستور می‌دهد تا بندگانی که روزی او را یاد کرده یا از او ترسیده‌اند را از جهنم بیرون آورند. نکته‌ای که از آیه {و هر کس به اندازه ذره‌ای کار نیک انجام دهد آن را می‌بیند – زلزله: ۷} استفاده می‌شود این است که خداوند مردم را به جهنم نمی‌فرستد تا به طور ابدی در آن بمانند. این پرسش مطرح می‌شود که آیا خداوند کسانی را به جهنم می‌فرستد که تنها به خاطر داشتن اعتقادی سخت‌گیرانه و بدون دل نرم شده به اسلام یا اشک ریختن به آن دین، از دیگران متنفر هستند و آنها را کافر می‌پندارند؟
اگر این افراد واقعا به اسلام راستین رسیده بودند، قطعا مسلمانان واقعی بودند. پس از این داستان‌ها و تصورات نادرست فاصله گرفته، به یاد داشته باشیم که خداوند پروردگاری است که بر اساس عدالت، رحمت، و حکمت عمل می‌کند، و نجات و رستگاری را برای همه ممکن ساخته است.
حدیثی که به آن اشاره شد و توصیف می‌کند که جهنمیان پس از خروج از آتش، همچون دانه‌ای که جوانه می‌زند، رشد می‌کنند، بی‌تردید یک زندگی جدید را نوید می‌دهد. در این زندگی جدید، انسان پس از پاک شدن از آلودگی‌ها و گناهان، همانند جنینی که در این دنیا رشد می‌کند، مرحله‌ای نو را آغاز می‌کند. این امر به روشنی نشان می‌دهد که ادعای اینکه خداوند فقط به تعداد محدودی از مردم رئوف و رحیم خواهد بود، یک تصور نادرست است. کسانی که خود را تنها نجات‌یافتگان در بین بشریت می‌دانند و با دیدی محدود و خودمحور به دیگران می‌نگرند، اگر متوجه شوند که خود نیز ممکن است در معرض ابدیت در جهنم باشند، هرگز چنین دیدگاه‌های بسته و نادرستی را اتخاذ نمی‌کردند.
جاودانگی به معنای اقامت دائمی در جهنم یا بهشت نیست. این تفسیر، با معانی ارائه شده توسط لغت‌نامه‌ها و دایره‌المعارف‌های زبانی که پایه و اساس درک معانی واژگان هستند، سازگار نیست. آنها تأکید می‌کنند که جاودانگی به معنای مدت زمانی است که فرد در یک حالت یا مکان ثابت باقی می‌ماند، نه اینکه پایان‌ناپذیر باشد. به خصوص که قرآن کریم نیز تأیید می‌کند ابدیت جهنم ناگزیر به پایان می‌رسد. در مقابل، ابدیت در بهشت به معنای ماندگاری طولانی‌تری است، چرا که خداوند متعال آن را به عنوان هدیه‌ای بی‌پایان توصیف کرده است.
جهنم در نهایت فانی می‌شود، زیرا رحمت خداوند که همه موجودات را در بر گرفته، حتی اهل جهنم را نیز فرا می‌گیرد. اینکه کسی بگوید رحمت خدا تنها به جز اهل گناه و دروغ در جهنم نمی‌رسد، با فرموده خداوند که رحمتش همه چیز را فرا گرفته، چگونه سازگار است؟ همچنین خداوند فرموده است جن و انس را جز برای عبادت نیافریده. پس اگر در دنیا برخی نتوانستند عبادت کنند، ضرورت دارد در آخرت فرصتی برای عبادت به آنها داده شود. چگونه ممکن است بپذیریم که برخی برای همیشه در جهنم باقی می‌مانند و فرصت عبادت به آنها داده نمی‌شود؟
رسول خدا (ص) فرمود: همه اهل جهنم آن را ترک می‌کنند. حتی آخرین نفر هم از جهنم خارج شده و به بهشت داخل می‌شود، «صحیح البخاری، کتاب توحید» آیا دلیلی روشن‌تر از این وجود دارد؟ پیامبر (ص) تأیید می‌کنند که درهای جهنم در روز جمعه بسته می‌شوند و هر کس در این روز بمیرد نشانه رستگاری اوست. آیا ممکن است درهای رحمت و مغفرت در روز جمعه، روز اجتماع همه مردم در سرزمین محشر، بسته بماند؟
در ماه رمضان و در بسیاری از اوقات دیگر، خداوند هر شب از آتش رهایی می‌بخشد. پس با این همه رهایی، چگونه ممکن است کسی بپذیرد که جهنم همیشگی باقی می‌ماند؟ خداوند با علم و رحمت خود، بندگانش را از آتش رهایی می‌بخشد. این نشان دهنده علم و رحمتی است که در کلام خداوند به ما یادآوری شده: «پروردگارا، همه چیز را به رحمت و علم خود احاطه کن.» [غافر: ۰۷]
خداوند متعال به زبان پیامبر خود، حضرت محمد (ص)، بیان می‌فرماید که هنگام جدایی اهل بهشت از اهل جهنم، پیامبران شفاعت خواهند کرد و خداوند به فرشتگان فرمان می‌دهد هر کسی را که در دلش ریزه‌ای از ایمان یافتند، از جهنم بیرون آورند. آنها پس از بیرون آمدن، در کنار رودی به نام حیات غسل داده شده و به زندگی تازه‌ای وارد می‌شوند. پس از شفاعت‌های مکرر، خداوند با علم و رحمت خود دست به عمل زده و تعدادی بسیار بیشتری را نجات می‌دهد و آنها نیز وارد بهشت می‌شوند، اما به نام “آزادشدگان از جهنم” شناخته می‌شوند. «مسند احمد، کتاب بقیع مسند المکثرین»
در حدیثی دیگر که توسط بخاری و مسلم نقل شده است، پس از شفاعت فرشتگان، پیامبران، و مؤمنان، خداوند متعال فرموده است که همه به جز خداوند مهربان‌ترین مهربانان شفاعت کرده‌اند. سپس خداوند متعال خود دست به عمل زده و گروهی را که هیچ نیکی نکرده‌اند، نجات می‌دهد. این نشان می‌دهد که حتی آنهایی که کمترین سهمی از نیکی داشته‌اند نیز در نهایت شامل رحمت الهی خواهند شد.
پس از همه این شفاعت‌ها و نجات‌ها، آیا شکی باقی می‌ماند که آتش جهنم روزی خالی از ساکنینش خواهد شد؟ این حدیث‌ها و آیات نشان می‌دهند که رحمت خداوند بر همه چیز احاطه دارد و هیچ کس، حتی اهل جهنم، از دایره رحمت او خارج نیست. بنابراین، هر کس پس از شنیدن این دلایل همچنان در رحمت و توانایی خداوند شک داشته باشد، در واقع در مورد ماهیت بخشنده و رحیم بودن او شک کرده است.
یک حدیث قدسی شریف نقل می‌کند که خداوند متعال فرموده است: «هر روز که خورشید طلوع می‌کند، آسمان، زمین، و دریا از خداوند درخواست می‌کنند تا اجازه دهد آنها بر بنی آدم فرود آیند یا آنها را فرو ببرند یا غرق کنند، زیرا بنی آدم نعمت‌های خداوند را چشیده و دیگری را پرستیده‌اند.» خداوند در پاسخ می‌فرماید: «آنها را رها کنید، اگر آنها را خلق کرده بودید، به آنها رحم می‌کردید. اگر از من اطاعت کنند، من دوست‌دار آنها هستم و اگر نافرمانی کنند، من طبیب آنها هستم. آنها را به بلاهایی مبتلا می‌کنم تا آنها را از نقایص پاک سازم.» این بیان، محبت خداوند به اطاعت‌کنندگان و رحمت او نسبت به عصیان‌گران را نشان می‌دهد. خداوند آنها را با آتش جهنم تطهیر می‌کند تا عیوب و گناهانی که در دنیا به خود گرفته‌اند را از بین ببرد و پس از پاک‌سازی، شایستگی بهشت را کسب کنند.
آب منبع طراوت و زندگی است و انسان‌ها نیز به طهارت و پاکیزگی میل دارند. این داستان نمادی از تطهیر و بازگشت به پاکی و صفای اولیه است، همچون فرایندی که آب شور را تصفیه می‌کنیم تا از شوری خلاص شده و قابل استفاده برای موجودات دیگر شود. خداوند متعال انسان‌های گناهکار را نیز در آتش جهنم قرار می‌دهد تا از آلودگی‌ها و کاستی‌هایشان پاک شوند و در نهایت، پاک و بی‌عیب به زندگی بازگردند، همان‌طور که در آغاز خلقت بودند.
اگر اندکی تامل می‌شد، روشن می‌گردید که ادامه‌دادن به زندگی در آتشی که انسان را می‌سوزاند و به طور ابدی در آن باقی‌ماندن، بی‌فایده است. این اندیشه‌ای است که از تصورات بیهوده نشأت می‌گیرد، چرا که خدای واقعی اهداف والاتری دارد و فراتر از بازی‌های بی‌معنی است. انسان، مخلوق شریفی است که خداوند او را برگزیده و عزت بخشیده است. آتش حادثه‌ای است که نهایتا از بین خواهد رفت و تنها ذات خداوند، صاحب جلال و اکرام، باقی خواهد ماند. همچنین، رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرموده‌اند: اگر اهل جهنم به اندازه شن و ماسه‌ها باشند، روزی فرا خواهد رسید که از آن خارج می‌شوند. «فتح الباری شرح صحیح البخاری شماره حدیث: ۱۲۱۸۲» ابن مسعود نیز به همین مضمون فرموده است: زمانی می‌آید که جهنم خالی خواهد بود. عبدالله بن عمرو بن العاص و جعفر بن الزبیر نیز گفته‌اند که روزی خواهد رسید که در جهنم کسی نخواهد بود و درهای آن بسته خواهد شد. این حدیث‌ها نشان‌دهنده‌ی آن است که حتی جهنم نیز نهایتا خالی خواهد شد. «کنزالعمال، ج ۱۴، رقم ۳۹۵۰۶ )»
در حدیثی که در صحیح مسلم ثبت شده است و از ابوهریره و عمران بن حصین روایت شده، بیان‌گر جاودانگی رحمت و مغفرت الهی و برتری آن بر سایر صفات باری تعالی است. در این حدیث آمده است که هفتاد هزار نفر از امت پیامبر بدون حساب وارد بهشت می‌شوند. بیهقی در شرح این حدیث از عمرو بن حزم نقل کرده که خداوند در برابر هر یک از هفتاد هزار نفر، هفتاد هزار نفر دیگر را نیز وارد بهشت می‌کند. احمد بن حنبل نیز بر حدیث عبدالرحمن بن ابی بکر افزوده و نقل می‌کند که درخواست برای بیشترین تعداد و در برابر هر نفر، هفتاد هزار نفر دیگر به بهشت وارد می‌شوند. عمر بن الخطاب نیز پرسیده که آیا از این بیشتر خواسته‌اید و پیامبر فرموده‌اند که درخواست بیشتری داشته و خداوند به همین نحو بخشش کرده است. «به نقل از کتاب احیاء علوم الدین از غزالی کتاب العلم»
این حدیث و اضافات متناوب آن که اکثر محدثین نقل کرده‌اند، بیان‌گر این است که رحمت خداوند بی‌پایان و مقدم بر عدالت اوست. هر یک از هفتاد هزار نفر اولیه، هفتاد هزار نفر دیگر را به بهشت وارد می‌کنند، و این فرایند ادامه دارد تا هیچ کس در دو جهان باقی نماند که بیرون از این دایره باشد. این چارچوب، نشان‌دهنده‌ی وعده‌ای است که خداوند فرموده است رحمت او همه چیز را فرا می‌گیرد، و این خود بیان‌گر وفاداری او به وعده‌اش است.
در اینجا ممکن است که کسی با توجه به ۳۸ آیه سوره مائده که -[جهنمیان] می‌خواهند از آتش بیرون بیایند، ولی از آتش خارج نمی‌شوند و برای آنان عذابی جاودانه است- سوال کند که در اینجا حدیث با قرآن در تضاد است لذا چرا آنچه صریحاً با قرآن در تضاد است، را می‌پذیریم، یک سوال معقول و مناسبی است که به اعتبار این تحقیق می‌افزاید. این اعتراض، به‌ویژه با استناد به آیه‌ای از سوره مائده که درباره عذاب جاودانه اهل جهنم سخن می‌گوید، قابل توجه است. با این حال، مهم است که توجه داشته باشیم سیاق قرآنی آیاتی که در این زمینه آمده‌اند، به طور کامل به موضوع دنیا و قوانینی که خداوند برای بشر قرار داده، مربوط می‌شود. خداوند در این آیات، جنایت قتل را بسیار بزرگ شمرده و به تعیین مجازات برای افرادی می‌پردازد که به زندگی و امنیت دیگران آسیب می‌رسانند. از این منظر، آیه‌های مرتبط با عذاب جاودانه در آتش به مسائل اخروی اشاره ندارند، بلکه بیشتر به چگونگی برخورد با گناه در دنیا و فرصت توبه و بازگشت به راه درست تاکید دارند. خداوند مؤمنین را به استغفار و توبه دعوت می‌کند و سپس توبه آنها را می‌پذیرد، بار سنگینی را از دوش آنها برداشته و موفقیت و جلال را برایشان رقم می‌زند. حضرت مصلح موعود رضی الله عنه به این بحث‌ها و شبهات پاسخ داده و بیان می‌دارد که تفسیری که آتش مورد اشاره در آیه را به آتش آخرت تعبیر می‌کند، نباید به گونه‌ای باشد که ابهام یا تردیدی برای شک‌کننده یا تهمت‌زن باقی بماند. در این راستا، تفسیر آیه ۱۶۸ سوره بقره که می‌فرماید اهل جهنم از آن خارج نمی‌شوند، مورد بررسی قرار می‌گیرد، تا روشن شود که چگونه خداوند با رحمت وسیع خود، راه را برای توبه و بازگشت همه فراهم می‌آورد، حتی برای آنهایی که در ابتدا به نظر می‌رسد در عذاب ابدی هستند.
خداوند متعال در آیاتی از قرآن کریم به وضعیت اهل جهنم و ناتوانی آنها در خروج از آتش به تلاش خودشان اشاره می‌کند، اما این به معنای نفی رحمت و فضل الهی نیست که می‌تواند آنها را نجات دهد. برای مثال، تشبیه آورده شده در مورد مریضی که قادر به حرکت نیست، نشان‌دهنده این است که نفی خروج آنها بر اساس تلاش شخصی است. اگر مریض به تنهایی تلاش کند، نمی‌تواند از بستر بلند شود، اما دیگران می‌توانند به او کمک کنند تا از بستر بلند شود. آیاتی مانند [و از آتش بیرون نمی‌آیند] باید با دقت تفسیر شوند تا فریب نخوریم و گمان نکنیم که اهل جهنم هرگز خارج نمی‌شوند. در اینجا، خداوند متعال به وضعیت‌شان اشاره می‌کند، نه به نحوه رفتار خود با آنها. آیه دیگری که تصریح می‌کند [هر گاه بخواهند از آن خارج شوند، در آن بازگردانده می‌شوند] نشان‌دهنده این است که این ناتوانی از خروج با تلاش شخصی است و نه نفی خروج آنها توسط خداوند. در مورد مؤمنان، خداوند متعال فرموده است [که خداوند از مؤمنان جان و مالشان را خریده است تا صاحب بهشت شوند]، که نشان‌دهنده معامله‌ای است بین خداوند و مؤمنان. حقی که خداوند بر خود قرار می‌دهد، باید به منزله حق بنده بر خدا تلقی شود.
آیه‌ای که به تأکید بر «بخارجین» اشاره دارد و به معنای ناممکن بودن خروج اهل جهنم با تلاش شخصی‌شان است، تأکید می‌کند که این خروج بدون کمک و رحمت الهی امکان‌پذیر نیست. با این حال، خداوند با رحمت بی‌پایان خود قادر است هر زمانی که بخواهد آنها را نجات دهد.
در نهایت، حدیثی که به روزی اشاره دارد که در آن جهنم هیچ یک از بنی آدم را نخواهد داشت، نشان‌دهنده نهایی بودن رحمت و فضل خداوند است که تمامی بندگان خود را در نهایت می‌پذیرد.